PDRN i tretynoina: czy można je stosować razem? Kompletny przewodnik

PDRN (polidezoksyrybonukleotyd) działa poprzez zupełnie odrębny szlak, aktywując receptory adenozynowe A2A w celu stymulacji regeneracji tkanek, promowania syntezy kolagenu, wspomagania naprawy DNA i tłumienia stanu zapalnego. Fakt, że PDRN i tretynoina działają poprzez zupełnie różne systemy receptorowe oznacza, że nie konkurują o miejsca wiązania ani nie zmniejszają wzajemnej skuteczności. Mogą być naprawdę addytywne w swoich efektach przeciwstarzeniowych.

Uzasadnienie kliniczne ich łączenia jest mocne. Tretynoina przyspiesza odnowę naskórkową, ścieniasza warstwę rogową, stymuluje kolagen skóry właściwej poprzez mediowaną przez RAR ekspresję genów i normalizuje aktywność melanocytów. PDRN dodaje proliferację fibroblastów poprzez aktywację A2A, naprawę DNA uszkodzonego UV poprzez szlak odzysku nukleotydów, angiogenezę mediowaną przez VEGF dla poprawy mikrokrążenia oraz szerokie działanie przeciwzapalne. Razem adresują starzenie skóry poprzez praktycznie każdy znany mechanizm — odnowę naskórkową, przebudowę skóry właściwej, poprawę naczyniową, regulację pigmentu i naprawę tkanek.

Jednak ta kombinacja wymaga szacunku. Tretynoina jest znana z powodowania zapalenia skóry retinoidowego — zespołu suchości, złuszczania, rumienia, pieczenia i zaburzenia bariery, który dotyka większość użytkowników w pierwszych 4–12 tygodniach leczenia. Tu właśnie PDRN staje się szczególnie wartościowy. Przeciwzapalne i barierowo-wspierające właściwości PDRN mogą pomóc złagodzić podrażnienie wywołane tretynoiną, potencjalnie pozwalając pacjentom lepiej tolerować leczenie i szybciej osiągnąć korzyści terapeutyczne. Wielu koreańskich dermatologów włącza PDRN do swoich protokołów zarządzania tretynoiną właśnie z tego powodu.